ปลายกรุงศรีอยุธยา พระอาจารย์สุก วัดท่าหอย ขึ้นชื่อเก่งทางเมตตาครับ เล่าลือกันว่า ท่านเลี้ยงไก่ป่าเชื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หวานเป็นลม ขมเป็นยา
 
ยุคจ้านกว๋อของจีน โจวจี้ มหาอำมาตย์แห่งแคว้นฉี ขึ้นชื่อว่า เป็นคนเก่งและเป็นคนดี แถมเป็นชายหนุ่มรูปงาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำว่าเหนื่อยที่สุดนั้นไม่ผิด  เพราะตอนที่ผมไปบวชพรามห์แรก ๆ   ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลย  เพราะเราก็ไม่ค่อยรุ้จักใคร
พอรุ้จักวัดนี้มากขึ้น กิจกรรมก็มากตามไปด้วย  ทั้งกวาดถูลานวัด   ทำ/เสริฟอาหาร ล้างจาน   จัด/เก็บสถานที่ประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ 

ขับรถรับส่งพระเณร ฯ   จากที่แต่ก่อน ว่างก็นั่งสมาธิหรือนอน  แต่หลัง ๆ มีกิจกรรมบุญให้ทำเยอะ

 

อาจเป็นเพราะเราอายุมากขึ้น...    เลยเหนื่อยง่าย อิอิ

เสาร์ที่28กค. เลิกงาน18.00 น. อาบน้ำจัดสำภาระ และออกจากบ้าน  ถึงวัดเกือบเที่ยงคืน

บวชพรามห์นี้   ทุกวันผมตื่น ตี 4 นอน  5 ทุ่มคิวงานแน่นตลอดวัน...  ทำบุญสารพัด   ออกแรง  ออกเงินแถมใจเป็นกุศลด้วย...

ในเช้าวันที่29 กค.50  ตื่นมา ตี 4 ผมก็พูดกับตัวเองว่า 
"ทำไมเราถึงต้องมาทนลำบาก   ในวันหยุดของเราแบบนี้ด้วยนะ  ทำไมไม่ไปเที่ยวทะเลบ้าง ?..."

 

 

(อยากให้ทุกคนรู้สึกแบบผมบ้างจัง) 

 

พระอาจารย์ผมเคยบอกว่า  ตามเทศกาลต่าง ๆ  ปีใหม่ สงกรานต์ พวกผี ปิศาจ เยอะ 

ถ้าหลีกเลี่ยงได้ ควรอยู่บ้านหรือมาวัดน่ะดีแล้ว..  ปิศาจน่ะ  ผมไม่เคยเห็นหรอก 

แต่อุปมา ถ้าปิศาจในร่างคนน่ะเห็นบ่อย      เพราะเห็นว่า ขณะวันเข้าพรรษา  ยังตั้งวงกินเหล้า
เมาแล้วบ้า   ตีกันตายเยอะ   อย่าว่าแต่วันเข้าพรรษาเลย  

 

 

 

หมายความว่า เราควรไปในที่ ๆ ควรไป ด้วย  ปลอดภัย จากสิ่งอันตรายต่าง ๆ .... 

ไม่มีใครไปเคาท์ดาว์นปีใหม่ ที่ยะลา ปัตตานี หรือ นราธิวาสหรอกครับ    ไปกันในสถานที่ ๆ มีคนเยอะ ๆ  จะได้สนุก
เช่น ปีใหม่ที่ผ่านมาคนไปเที่ยวที่  เชียงใหม่เยอะมาก 

 

แต่ที่นั่นกลับมีอัตราการตายมากกว่า 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้รวมกันเยอะ  

 

จนจิตใจนั้นต่ำลงเรื่อย ๆ ตามสังคม  ... เมืองยิ่งเจริญ  ใจยิ่งต่ำ  

 

 

ปัจจุบันก็ใช่ว่าผมจะวางทางโลกได้...ยังมี รัก โลภ โกรธ หลงอยู่   และก็มีเรื่องทุกข์ติดใจอย่างคือเรื่องพ่อผม..

 

คือ ผมให้ความสำคัญกับพ่อน้อยไป  และพ่อผมก็เซ้นซีทีฟไม่เหมือนใคร   อะไรนิดหน่อยก็หยิบเป็นเรื่อง
นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ผมไม่พร้อมจะมีแฟนด้วย  เพราะถ้ามีเวลาให้แฟนเยอะ   พ่อผมก็น้อยใจ หาว่าไม่สนใจกัน...

บางทีจุดเล็ก ๆ ที่คนภายนอกมองว่าดี  คนภายในอาจน้อยใจ หรือมองว่าไม่ดีก็ได้  

 

ไหว้พระไหว้เจ้าแล้วอย่าลืมไหว้พระที่บ้านด้วย (พ่อแม่) 

(ขนาดผมไปถือศีลทำบุญเข้าพรรษาพอถึงบ้าน   พ่อผมก็เคือง   หน้าหงิกเป็นสังข์ทอง T_T  ตามอารมณ์ท่านไม่ทันเลย)

ตอนนี้ท่านงอน แทบไม่ได้คุยกันเลย  ใช้ eye contact กันอย่างเดียว 555 

 

เข้าพรรษานี้  ผมตั้งใจว่า  จะปฏิบัติตัวดี ๆ กับพ่อ แม่   ให้ความสำคัญกับท่านและจะเข้าใจท่านให้มากขึ้น
รวมทั้งเปลียนนิสัยที่แย่ ๆ ของผมด้วยครับ    และจะตั้งใจทำต่อไปให้เป็นนิสัยที่ดีครับ...

 

 

 

ปล.   ครั้งหน้ามาสอนเรื่องการนั่งสมาธิอย่างง่าย ๆ ครับ  ว่าควรปฏิบัติอย่างไร  เพราะ สมาธินั้นทำให้เกิดปัญญา ...

 

ปล.2 อาทิตย์ที่ผ่านมา  ได้เจอลูกค้าเก่าท่านนึง  ขับรถ (มาอวด)  ไม่ได้มาใช้บริการ  แต่มาสาธยายว่ารถเขามีดียังไง
เป็นรถเก๋ง M.BENZ  CLK200 เปิดหลังคาได้ พร้อมชุดแต่ง AMG ทั้งคัน  เท่ห์มาก  ราคา 5ล้านกว่า

เขาพาผมไปลองรถด้วย     และผมก็สะดุดกับระบบ  เนวิเกเตอร์  ( ระบบนำทางคล้ายแผนที่ )  เครื่องจะบอกระยะห่างจากจุดที่ขับ
กับจุดหมายปลายทาง   ฯ และเครื่องมันก็พูดภาษาไทยได้  ว่าอีกกี่กิโล กี่เมตรให้เลี้ยวซ้ายหรือขวา  แต่ด้วยเมืองไทย  ซอยเยอะ  
ซอยเล็ก ๆ จะไม่ถูกอัพเดทในโปรแกรม   ลงรถมา เครื่องยังบอกอีกว่า   "ถึงที่หมายปลายทาง เดินทางโดยสวัสดิภาพ..." 

โอ้.. ล้ำมาก ๆ   ถ้าผมเป็นผมออกแบบโปรแกรมยุคนี้  คงให้คำทิ้งท้ายก่อนลงรถว่า  

 

 

 

 

พุทธิจริต คนที่ใช้ปัญญาไตร่ตรอง คิดหาเหตุผลมาแก้ปัญหาต่างๆ ทั้งชีวิตส่วนตัว ชีวิตการทำงาน สนใจในเรื่องยกระดับ

และพัฒนาจิตวิญญาณ   สามประเภทแรก ราคจริต โทสจริต โมหจริต...ดูเหมือนน่าชัง แต่ก็มีความน่ารัก อยู่บางด้าน

ในภาพรวมๆยังอ่อนแอ ยังขาดพลัง...ไม่ว่าด้านสร้างสรรค์ หรือด้านทำลาย...

 

 

 

คนประเภทนี้ คิดอย่างมีหลักการ พูดอย่างมีตรรกะ เคารพในระเบียบกฎเกณฑ์ ดึงดูดผู้สนับสนุนได้มากมาย

พร้อมจะเสียสละทุกอย่าง...มีพลังมหาศาล ขับเคลื่อนไปสู่แนวทางที่ต้องการ

 

คนมีศรัทธาจริตรุนแรง พระพุทธเจ้าตรัสว่า มักเป็นคนมีปัญญาน้อย

 

 

หากมีศรัทธามาก ปัญญามักจะลดน้อยลง ปิดรับแนวความคิดอื่นที่แตกต่าง นานวันเข้า ความคิดก็ยิ่งคับแคบ ศรัทธายิ่งมาก

การพิจารณาด้านเหตุผลก็ยิ่งน้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

เรียนรู้วิธีควบคุมจรวด แต่ไม่รู้วิธีควบคุมใจตัวเอง เรียนรู้วิถีโคจรของดวงดาว แต่ไม่รู้วิถีเปลี่ยนแปลงอารมณ์ตัวเอง

รอบรู้วิชาการชั้นสูงทุกชนิด แต่หาความสุขใจไม่ได้ คนไร้ค่าที่รอบรู้สารพัด มีมากมายในโลก

 

 

 

 

 

บนสรวงสวรรค์วันหนึ่ง เทพจูปีเตอร์กับเทพธิดาวีนัสตั้งวงเสวนาเถียงกัน  เทพจูปีเตอร์เชื่อว่า

 

ตกลงกันไม่ได้ ก็ต้องมีรายการล้างตา

 

เทพจูปีเตอร์เนรมิตนางแมวให้เป็นแม่สาวชาวมนุษย์สุดสวย ยกให้เป็นเมียหนุ่มรูปงาม พิธีวิวาห์จัด

ขึ้นใหญ่โตหรูหรา บ่าวสาวนั่งเคียงคู่อยู่บนโต๊ะอาหาร แวดล้อมด้วยแขกผู้มีเกียรติมากหน้าหลายตา

 

 

“คอยสักเดี๋ยว เพคะ” เทพธิดาวีนัสขัดคอ แล้วก็เนรมิตหนูตัวหนึ่งปรากฏร่างข้างโต๊ะอาหาร ทันทีนั้น

เจ้าสาวก็ลืมลีลาสาวโสภา กระโจนจากโต๊ะออกไปไล่ฟัดหนู...เป็นพัลวัน   นิทานเรื่องนี้จบลงตรงเทพ

จูปีเตอร์แพ้เทพธิดาวีนัส อีสปไม่ได้เล่าว่า สององค์เทพพนันได้เสียอะไรกันบ้าง เพียงแต่ทิ้งท้ายคล้าย

ท่วงทำนองโคลงโลกนิติ ว่าก้านบัวบอกลึกตื้น ชลธาร มรรยาทส่อสันดาน ชาติเชื้อ

 

 

นิทานอีสปเรื่องต่อไป ชื่อเรื่อง ราชสีห์มีความรัก  ในกาลครั้งหนึ่ง...ราชสีห์ตัวหนึ่งเกิดมีความรักชนิดจับจิตจับใจ

กับสาวมนุษย์ เดินนอบน้อมไปทรุดตัวลงต่อหน้า  เอ่ยปากขอลูกสาวจากพ่อแม่ พ่อแม่สาวไม่ปรารถนาจะยกลูกสาว

ให้เป็นเมียราชสีห์ แต่ขณะเดียวกัน ก็ไม่ปรารถนาจะเผชิญความโกรธของราชสีห์

 

 

ความรักทำให้ราชสีห์ก็ยอมทุกอย่าง ยอมกระทั่งจัดการถอนเขี้ยวเล็บออกจนเกลี้ยง แล้วก็รีบร้อนลนลานไปหาพ่อแม่

เจ้าสาว    ฐานะราชสีห์ที่ไม่มีเขี้ยวเล็บ...เปลี่ยนไป ไม่ต่างจากกระต่ายตัวใหญ่ พ่อแม่สาวฟังแล้วไม่รู้สึกกลัวอีกแล้ว

ก็หัวเราะใส่หน้าตะเพิดให้ราชสีห์กลับถ้ำ...

 

 

 
นิทานอีสป ฉบับของโจเซพ จาคอป รวบรวม คุณยศ วัชรเสถียร แปลเป็นไทย แพร่พิทยา พิมพ์ขาย เมื่อปี 2505

 

 

ครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ม้ากับกวาง มีเรื่องวิวาทบาดหมาง ต้องสู้กัน  ม้าตัวใหญ่กว่า วิ่งเร็วกว่า แต่เวลาปะทะ

กลับสู้กวางไม่ไหว เพราะกวางมีเขา ใช้เขาเป็นอาวุธม้าเจ็บใจ บากบั่นไปหานายพราน วิงวอนขอให้ช่วยแก้แค้นให้ที

 

 

เงื่อนไขแรกของนายพราน ก็คือการ เอาท่อนเหล็กเล็กๆใส่ในปากม้า ระหว่างขากรรไกร แล้วร้อยด้วยสายบังเหียน

เงื่อนไขต่อมา ม้าต้องยอมให้เอาอานพาดบนแผ่นหลัง ตรึงให้ติดแน่น  แล้วก็ถึงเงื่อนไขสุดท้าย

 

 

 

“เอาล่ะ ภารกิจเสร็จแล้ว” ม้าบอกนายพราน “ท่านก็ลงจากหลังข้าได้แล้ว เอาบังเหียนออก จาก ปาก

เอาอานออกจากหลังข้าได้แล้ว”“รีบร้อนไปไยเพื่อน” นายพรานหัวเราะร่า

 

 

 

นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า ถ้าม้าไม่หน้ามืดตามัว เพราะความแค้นกวาง เอะอะก็จะล้างแค้น ท่าเดียว จะคิดจะทำอะไร

ก็ค่อยๆบันยะบันยัง หูตาสว่าง คงไม่พลาดพลั้งเป็นทาสมนุษย์